Hechting

Een koor van longen ruist. De lift hapert.

Het alarm in de schacht peilt mijn diepte.

Mijn handen haken ineen als hechtdraad over een wondnaad.

De klok in de wachtzaal klopt zonder hartslag,

elke slag galmt al richting graf. Ik zou kunnen gaan,

maar de stoel houdt mijn botten bijeen.

Op de koude tafel zit ik naast de witte jas.

Zijn hand schuift onder het schouderblad,

krikt me op uit mijn rugpijn, wervels klikken als steentjes vast.

Over de ruggengraat hobbelt hij naar mijn hoofd.

Scant me, vertelt me of er toekomst in mijn lichaam zit.

Thuis vraagt iemand hoe het was, streelt de schouder in de kom.

Het antwoord vouwt zich dicht onder mijn tong.